Now I can't do anything.
I don't have any motivation.
I don't have any inspiration now.
My heart breaks so often, again, again and again. Why is this world is so unfair? Why? Why my life is full of disappointment? 
I just want to escape! But why can't I? 
I don't know what I am trying for.
I want to stop everything! Why my dream sounds so impossible?
For someone, my dream is really small. But why it's big for me? It's very easy for them, but why it's hard for me?
What should I do?
Who am I supposed to be?
Where exactly I want to be?
If I continue going, i'll be sure to get hurt
But if i don't continue going, i'll be sure to be in despair  
What is the right way? And what is the wrong way?
I'm too tired.

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหนุ่มที่ปุ่น 3

      ว่ากันด้วยเรื่อง "ความซื่อตรง" ของชาวญี่ปุ่น เราๆก็รู้ดีว่าพวกเขาเป๊ะเวอร์ขนาดไหน ยิ่งเป็นหนุ่มบางคนนะแหมมมม ซื้ออออซื่อ แต่ก็ไม่ได้ซื่อบื้อนะ ความซื่อของแต่ละคนก็จะแตกต่างกันไป ที่เราได้ประสบพบเจอยากพี่ยุ่นก็คือ...
        เรื่องมันมีอยู่ว่าอิฉันได้รับการเลื่อนยศ เลื่อนความสัมพันธ์จากกิ๊ก มาเป็นลูกน้อง ของผู้บ่าวญี่ปุ่นคนหนึ่ง (ปกติเค้าจะเลื่อนจากลูกน้องมาเป็นกิ๊ก >< มีแต่อินี่คนเดียวละมั้งที่สามารถทำแบบนี้ได้ 5555) คือนางก็จะจ้างเราทำงานนู้นทำนี่ จ่ายเป็นครั้งๆไป เหมือนเป็น Part-time job ไง คือตอนคุยกันแบบกิ๊กๆ นางก็จะชอบแอบใช้เราทำนู้นทำนี้ให้หน่อย แล้วบังเอิญว่าเราก็ทำให้มันดีซะด้วย ใช้บ่อยเข้าๆ เราเริ่มจะง้องแง้ง นางเลยตัดสินใจจ้างเราเลย(ป่าวเห็นแห่เงินนะ 55555) ที่แรกที่มันเสนอมาเราก็ไม่ได้คิดไรมาก รับปากทำๆไป แอบอยากได้เงินเพิ่มบ้างไรบ้าง -,,- 
       คือแบบจ็อบแรกที่มันจ้างเรา ก็ไม่ได้เป็นงานยากอะไร ทำนิดๆน่อยๆ ติดต่อคุยกันคนไทยสองสามคน พอเสร็จภารกิจแล้ว อิบอสที่อดีตคือกิ๊กของเรามันก็สรุปรายได้ของเราในจ็อบแรกมาให้เราดู มันก็เป็นรายได้หลักร้อยแหละ เพราะงานเบาๆ ก็เป็นอันว่าได้ X10.00 บาท คือพูดง่ายๆคือ มันลงท้ายด้วย 10 บาท เราก็โอเคๆไม่คิดไรมาก เพราะยังไงแล้ว มันต้องโอนเงินค่าจ้างผ่าน ATM อยู่แล้ว มันคงจะเพิ่มให้อีก 90 บาท ปัดให้เป็นจำนวนเต็มร้อย จะได้เบิกมาใช้....
       พอนางโอนปุ๊ปนางก็ไลน์มาบอกให้ไปเช็คด้วยว่าได้เงินหรือยัง เราก็ตื่นเต้นดี๊ด๊า เพราะนี่คือจ็อบแรก พอไปหน้าตู้ atm ใส่บัตรแล้วกดรหัสอย่างลั้นลา ตื่นเต้นที่ได้ดูว่ายอดเงินในบัตรมันเพิ่มขึ้น :D แต่ที่ไหนได้....มันก็โอนให้เรา X10.00 บาทเป๊ะๆ ตามที่มันบอกไว้เลยจ้าาาาาาาา เราเห็นแล้วปรี๊ดดดดดดดดดดดดดด แตกเลยทันที 55555 คือแบบ ตรูถามหน่อยว่าตรูจะเอาอิ 10 บาทนั่นออกมาจากตู้ได้ยังไง???? คิือนางซื่อสุดๆๆๆๆๆ จนเราเฟลไปเลย >O<
       แต่เราก็เข้าใจว่าไอ่สิบบาทนั่นน่ะ มันก็สามารถเก็บไว้ได้ เอาไว้เป็นค่าธรรมเนียมเวลากดตู้ของธนาคารอื่นไรงั้นงี้ แต่คือแบบ ไอ่เราก็คาดหวังว่าฮีจะสปอร์ต ให้ทงให้ทิปเราบ้าง ไม่มีเลยจ้าาา 5555 เจอความซื่อของบอสไปแล้วเงิบบบบ บอกกับตัวเอง "ไม่เอาอีกแล้วโว้ยยยย ทำงานกับคนญี่ปุ่น"

สวัสดี หลังจากนี้ไปขอให้รู้จักผมไว้นะ เพราะจากนี้เป็นต้นไปผมจะเป็นคนกำหนดทุกๆอย่างของคุณเอง
จำชื่อผมไว้นะ
จำหน้าตาของผมไว้
จำน้ำเสียงของผมไว้
อย่าลืมมันง่ายๆล่ะ ผมไม่ยอมหรอก
โอเค...จำทุกอย่างเกี่ยวกับผมได้ละใช่มั้ย? เล่าล่ะ ฟังผมนะแล้วทำตามที่ผมสั่ง! 
เฮ้ ยิ้มหน่อยสิ :) เออ...นั่นแหละ ดีแล้วๆ
ไหนๆ ขอลองฟังเสียงหัวเราะหน่อย หัวเราะออกมาให้สุดเสียงนะ
ดีมากๆ เริ่มชอบผมขึ้นมาหรือยัง? ต้องชอบสิ ชอบผมสิ!
โอเค ชอบละนะ ขอดูใบหน้าของคุณที่มีน้ำตาอาบที่แก้มหน่อย โชว์ให้ผมดูหน่อยซิ
นั่นแหละๆ เศร้าใช่มั้ยหล่ะ คิดถึงผมให้ๆบ่อยๆนะ หลังจากนี้ผมขอให้คุณคิดถึงแต่ผมทุกๆเวลา ไม่ว่าคุณจะกิน จะนอน จะอะไรก็แล้วแต่ 
เอาจะลองหายไปสักช่วงหนึ่งนะ...
ร้องเรียกหาผมสิ
พยายามติดต่อผมเร็วเข้า!
กรีดร้องสิ
โอดครวญให้ถึงที่สุด
ดิ้นทุรนทุรายด้วยสิ!
อยู่อย่างต้องการผมสิ!
คำพูดอันแสนหวานของผม...อิ่มเอมใจกับมันหน่อยนะ
คำพูดที่ทิ่มแทงของผม...เป็นทุกข์กับมันด้วยนะ
ยืนขึ้นแล้วออกไปเริงระบำกลางสายฝนตอนนี้เลย
พอ หยุด! กลับเข้าไปในห้อง ขังตัวเองไว้
เป็นบ้าสิ เห็นมั้ย นรกอยู่ข้างหน้าคุณเนี้ย
หรือว่าคุณอยากไปเชยชมสวรรค์บ้างมั้ย?
เอ้า ท้อแท้บ้างสิ ไม่ต้องทำอะไรแล้ว
ไม่เอาๆ มีความหวังดีกว่า ฮึ้ดสู้นะ สู้ๆ
ไล่ผมไปไกลๆเลย เชิญ
เรียกผมกลับมาเดี๋ยวนี้เลย!
.....อะไรนะ? ทนไม่ไหวแล้วหรอ?
มันไม่ดีหรอ? คุณได้ทั้งในสิ่งดี และสิ่งไม่ดีจากผม คุณไม่ชอบหรอ?
....ออ อย่างนั้นเองหรอกหรอ? ผมบอกแล้วว่าผมไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆหรอก...แต่ถ้าหอกคุณพยายามนะ ไม่แน่ว่าสุดท้ายมาผมอาจต้องยอมจำนนต่อคุณก็ได้
งั้นเรามาแข่งกันดีมั้ย ผมต่อให้คุณวิ่งออกไปก่อน แล้วผมจะตามหลัง แล้วเมื่อไหร่ที่ผมจับคุณได้ คุณก็จะต้องตกอยู่ภายใต้อิธิพลของผม แต่คุณก็มีสิทธิที่จะหนีไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนกว่าคุณจะแข็งแกร่งพอที่จะจากผมตลอดไป
.....
....
....
1 2 3
เข้าที่
ระวัง
ไป!

บ่น 001

Everything is SOON!

      ช่วงนี้ถือเป็นช่วงที่รุ่มเร้าจริงๆ ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างใกล้เข้ามาเต็มที ทั้งเรื่องเรียน เรื่องสอบเข้ามหาลัย เรื่องเงิน เรื่องทั่วไปของชีวิต โฮฮฮฮฮ ชีวิตช่างเศร้า แต่ก็จะทำไงได้ เวลามันวิ่งมตลอดใช่ป่ะ เราก็ต้องพยายามวิ่งตามมันให้ทันแค่นี้แหละ T^T
      มาคิดๆดูแล้วนะ คณะในฝันที่อยากเข้ามันก็ดูโคตรจะเป็นความฝันจนเกือนไป มันช่างดูสูงลิ่วเกินกว่าที่เราจะคว้ามันได้ แต่ก็คุยกันกับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆละ ส่วนใหญ่พวกเขาให้กำลังใจเราว่า "ของงี้ไม่ลองไม่รู้เว้ย" ถ้าคุณมรึง(เจือก)อยากเล่นของสูง มึงก็ต้องมีความพยายามสูงมากๆ 

หวังว่าถ้า ณ วันนี้ความพยายามสูงเท่าความฝัน ณ วันนั้นเราคงได้เจอกันนะ...คุณคณะ+มหาลัยในดวงใจ 

ปล. ถ้าเอาเวามานั่งอัพบล็อคไปอ่านอิ้ง ไทย สังคม คงจะดีกว่าสินะ :P 
แต่อัพบล็อคมันหนุกดีอ่า เพลินๆ พร่ำๆเพ้อๆกับตัวเอง 555
    

Go forward!

Leave the old shit behind and keep on going forward!

          เป็นอะไรที่สมควรบอกกับตัวเองมานานแล้ว ถึงเวลาทิ้งอะไรต่างๆที่มันไม่ดีไม่งามอีกต่อไปไว้ข้างหลัง เพราะหลังจากนี้เป็นต้นไปชีวิตต้องเดินหน้าข่าาาา สู้โว้ยยย!! เส้นทางอีกยาวไกลมากกกกก ฉันจะไม่คิดถึงมันอีกต่อไป ฉันจะก้าวต่อไป

พอแล้ว

บางครั้ง เรื่องบางเรื่องก็คงต้องยอมจำนนต่อโชคชะตา บางครั้งก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันคงไปต่อไม่ไหว ยอมแล้ว ไม่ดันทุรังแล้ว แค่ไหนแค่นั้น ในเมื่อคำตอบมันจ่ออยู่ที่ตรงหน้าประตูแล้ว จะพยายามเปิดประตูมองข้ามคำตอบแล้วเข้าไปข้างในให้เหนื่อยอีกทำไม?

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหนุ่มญี่ปุ่น 2

ว่าด้วยเรื่อง การกินเพื่อสุขภาพ ของหนุ่มเมืองปลาดิบ

นี่เป็นบทสนทนาทางโทรศัพท์ระหว่างเรากับอดีตกิ๊กเมืองปลาดิบ เจแปน เอาเป็นว่าใช้ชื่อ Tซัง ละกัน
Tซัง:  หิวข้าววว
เรา:    หรอ ตอนนี้ก็ดึกแล้วด้วย ไปหากินในเซเว่นเถอะ
Tซัง:  หมายถึงข้าวกล่องในเซเว่นหรอ?
เรา:    อื้ม ใช่ อร่อยนะ
Tซัง:  ไม่อร่อยนะ ไม่ดีต่อสุขภาพด้วยนะ! *ทำเสียงจริงจัง*
เรา: ...... -,,- *นึกย้อนไปตอนประมาณ 5 นาทีที่แล้ว*
5 นาทีที่แล้ว ตอนโทรมาหา
Tซัง: ฮัลโหล ตอนนี้อยู่ศรีราชานะ มาดูงานกับคุณพ่อ
เรา: อ้าว หรอ แล้วเป็นไงมั่ง
Tซัง: ก็ดีนะ
เรา: แล้วพักที่ไหนน่ะ? โรงแรมหรอ?
Tซัง: ช่าย ตอนนี้อยู่ที่ระเบียง เค้าให้สูบบุหรี่ป่ะ?
เรา: ระเบียงหรอ ได้สิ
Tซัง: โอเค ดีๆ
จากนั้น Tซัง ก็คุยโทรศัพท์ไปด้วยสูบบุหรี่ไปด้วยอย่างสบายใจเฉิบบบ...

คือแบบว่า เราไม่ได้จะบอกว่ากินข้าวกล่องเซเวนแล้วดีนะ แต่ก็คิดว่ามันดีกว่าสูบบุหรี่ป่ะ? 55555 เอะอะอะไรก็ไม่ดีต่อสุขภาพ ต้องทานอาหารญี่ปุ่น เน้นผักับปลา healthy อย่างนู้นอย่างนี้ แต่พี่แกสูบบุหรี่จัดเนี่ยนะ >< เพลียข่าาาาาา